یکی-دو هفته‌ای هست کهWii خریدیم و به بازی با اون مشغول هستیم. بعد بعضی کیفیتها در بعضی آدمها هست که در بعضی از آدمها نیست. مثلا همین آقای همسر:‌ حتی سر این بازی‌ها هم میدونه که چی میخواد، فوراً مغزش تحلیل میکنه که بازی ایکس رو چطور انجام بده نتیجه بهتری میگیره، قوانین رو برای خودش معین میکنه و طبق اون قوانین بازی میکنه و اونقدر اینکار رو انجام میده که به هدفی که میخواد میرسه:‌ مثلاً فرض کنید ناک-اوت کردن ٢٠ نفر در گوله‌برفی بازی. اما من:‌ همیشه دیمی بازی میکنم، هیچوقت نمیفهمم که چرا کاری رو انجام میدم و چرا انجام نمیدم. حتی روش آزمون و خطای من هم بر اثر بی‌دقتی زیاد موثر نیست. خیلی سریع هم از یه بازی خسته میشم و میرم دنبال یه بازی دیگه. دلم میخواد هر چه سریعتر همه بازیها رو کشف کنم.

اینطوری که از بازی خیلی چیزها درباره آدمها میشه فهمید. بعله- آدمها همونطور زندگی میکنند که بازی میکنن....

/ 3 نظر / 7 بازدید
خاتون

نه جونم من قبول ندارم دليل نمي‌شه. خب من بازي مثلا دوست ندارم. هيچ وقت طرف بازيهاي رايانه‌اي نمي‌رم. حوصله‌ي آدم رو سر مي‌برن. در عوض توي يه سري كارا ما قابلينت داريم كه عمراً اقايون اين قابليتها رو داشته باشن. خب بزار اونا بازيشونو بكنن ديگه :) بچه‌ها معمولاً بازي گردانهاي خوبي هستن. اگر چه قبول دارم جداً آقايون تو اين كارا خبره تر از خانوما هستن. خب علاقه‌ي اونا تو اين زمينه بيشتره پس تمركز بيشتري هم دارن روش. اما هر كسي را بهر كاري ساختن آتو جان. يه وقت واسه يه گيم خودتو نبازي دختر جان. شجاع باش. تو مي‌توني :))))

ترانه

من Wiiرو امتحان کردم برام جالب نبود. البته فقط بوکس و تنیسش رو شاید بازیهای دیگه اش جالب باشه.