از کيميای مهر تو

 
 
نویسنده : - ساعت ۱٢:٤٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸٥
 

نوشتن معجزه نيست. نوشتن ثبت کردن فکرها، روزها و اتفاقاته. حتی اگه هيچ اتفاقی در کار نباشه ميشه به روزهای گذرونده نگاهی کرد و چيزای زيادی رو تو دست گرفت و لمس کرد:

۱- ساعتهايی که فوق العاده کار کردی و برای شرکتت مفيد بودی، باعث ميشه احساس افتخار کنی.

۲- ساعتهايی که با دوستات پياده روی کردی و با هم هی حرف زدين و هر هر تو خيابون خنديدي، ميتونه لبخند رو لبات بياره.

۳- وقتی با همسرت غذا درست کردی و سر ميز شام نشستی، وقتی ظرفا شسته شدن و دو نفری چای خوردين قلبت پر از عشق ميشه.

زندگی همه ايناست و نوشتن يعنی بخاطر سپردن نگاهها، خنده ها، گريه ها، تلاش کردن ها، زمين خوردن ها و سر پا ايستادن ها.

بنابراين سخت نگير و بنويس.

مدام بنويس.

حتی اگه همه دنيا به الکی خوش بودن های تو ميخنده باز هم نااميد نشو و بنويس.

مهم نيست که چقدر قشنگ مينويسی.

مهم اينه که مينويسی.

 


 
comment نظرات ()